NE YAPARSAN YAP ÜVEYSİN

Tuğba Gevrek

NE YAPARSAN YAP ÜVEYSİN

Ağlamaktan gözünün ferini kaybetmiş bir kadının hikâyesi ne olabilirdi ki…

Kapısını çaldığımız halini durumunu sorduğumuz bir teyzemizin hikâyesi ilgimizi çekmişti.

80 li yaşlarda siyah cam gözlüğü ile bir dairede hayatını sürdüren aslında bakınca çok da farklı ne olabilir yalnız ve yaşlı birinin hayatı diyebileceğimiz bir kadın.

Anlatmaya başladı hayatını bizlere ama şikâyet ettiğinden dem vurduğundan değil ben yaşadım sizler yaşamayın der gibi…

Teyzemiz ilk evliliğini genç yaşında yapmış öyle ki kendisi genç ve deneyimsiz iken eşinin ikinci evliliği ve ilk evliliğinden 4 çocuğu varmış.

‘’Benim hiç çocuğum olmadı ama Allah biliyor ya öz çocuklarım olsa farklı davranmazdım’’ dedi.

Çocuğunun olmamasını unutmuş kendini üvey evlatlarına adamış gerçek bir anne olarak okutmuş, yetiştirmiş ve evlendirmiş. ‘’Çocuklarımız eşim vefat etmeden önce gerçek bir anne gibi hissetmemi sağlarlar beni hep sever sayarlardı’’ diye devam etti. 
Dinlerken bunun neresi kötü ne kadar da güzel şeyler yapmış diye düşünürken teyzemizin gözlerinden akan yaşları ile dilinden dökülen sözleri içimizi ürpertmişti. ‘’Eşim vefat ettikten sonra çocuklarım eşimden bana kalan her şeye el koydu. Bana maaştan ve mal varlığından hakkımı vermedikleri gibi bana şiddet uyguladılar evime gelip bütün birikimimi elimden zorla aldılar! Bana sana bu kadarı yeter deyip küçük bir ev aldılar içinde eşyalarım yok eşyam olmasın ama peki ya sağlığım.’’ dedi. 

Teyzemiz çocuklarından gördüğü fiziksel şiddet ve vefasızlıkları karşısında o kadar çok ağlamış ki gözleri görmez olmuş şimdi göz bebekleri görünmediği için insanlar korkmasın diye siyah cam gözlük kullanıyor. 
Komşularından başka yardımcı olanı yok. Bu kadının yaşlılık hastalıkları ama taptaze durup hiç eksilmeyen acı sızısı var.

Hem ağlıyor hem anlatmaya devam ediyordu. ‘’Çok seviyordum hala da seviyorum derler ki üvey anneler çocukların başına kötü işler getirir. Vallahi ben anne olmayı onlarla hissettim ama bana el kaldırdıklarını hiç unutamıyorum.’’ 

Toplumsal olarak değerlendirdiğimizde üvey anne işte! 
Kim bilir ne yaptı? Gibi düşünceler meşgul edebilir zihinlerimizi fakat üzüntüsünden gözlerini kaybedecek kadar üvey çocuklarını seven bir anne, evlatlarına hiç acımadan sokağa atıp ölüme terk eden öz annelerden daha yüce bir anne artık zihnimizde… 

21.01.2019 (Tuğba Gevrek)

Yorumlar (0)

Yorum Yaz
Sosyal Medyada Bizi Takip Edin